shift

دسته بندی فونت های لاتین: بخش اول

دسته بندی فونت های لاتین: بخش اول

ایمان
دسته: طراحی  تگ ها: فونت در طراحی سایت , فونت های لاتین , دسته بندی فونت های لاتین , نوع فونت , فونت

 

یکی از ابزارهای مهم طراحان برای خلق آثارشون فونت‌ها هستند. شاید انتخاب فونت مناسب برای یک طرح، یکی از بخش‌های مهم در خلق اون طرح باشه. لذا لازم دیدم که انواع دسته‌بندی‌های فونت‌های لاتین رو برای شروع باختصار برای آشنایی علاقه‌مندان توضیح بدم. در پست‌های آینده فونت‌های فارسی و لاتین محبوب در طراحی رو بیشتر توضیح خواهم داد و به شرح فونت‌ها در مکان‌های مختلف و حسی که از هر فونت می‌شه دریافت کرد با جزئیات بیشتر می‌پردازم.

در ابتدا باید روشن کنم که منظور از “نوع فونت” یا “تقسیم بندی فونت از طریق نوع اون” با نام فونت تفاوت داره. یعنی چی؟ یعنی اینکه یک دسته بندی برای فونت‌ها وجود داره که نوع یک فونت رو مشخص می‌کنه حال آنکه اون نوع فونت می‌تونه صدها فونت رو شامل بشه.

دسته بندی فونت‌ها

در تقسیم بندی فونت‌های لاتین اون‌ها رو به 10 نوع فونت تقسیم بندی می‌کنند:

  • Humanist
  • Garalde
  • Didone
  • Transitional
  • Lineal
  • Mechanistic
  • Black Letter
  • Decorative
  • Script
  • Manual

در این مقاله فقط 5 تای اول لیست رو تشریح می‌کنم، چون فکر کنم توضیح هر 10 تا طولانی و خسته کننده باشه. در بخش دوم 5 تای دوم رو توضیح می‌دم و امیدوارم برای شما مفید باشه.

روشن سازی

برای اینکه ممکنه در حین خوندن مقاله واژه هایی براتون ناآشنا بیاد، اونایی که فکر کردم نیاز به توضیح داره رو اینجا شرح می‌دم:

  • سریف (serif): به خطوط ابتدا و انتهایی حروف گفته می شه.

  • سنس سریف (sans serif): سنس بمعنای “بدون” هست و سنس سریف یعنی بدون سریف.
  • x-height ratio: نسبت ارتفاع یک حرف کوچک معمولی (بدون دسته و نقطه) به ارتفاع همان حرف در حالت بزرگ

  • angle of stress: زاویه بین خط افق و خط زاویه قلم. برای درک بهتر شکل را ببینید.

Humanist

فونت‌های Humanist  (ونیزی-Venetian) مثل فرم دست خط ایتالیایی‌هاست و بخاطر اولین دست خط رومی‌ که در سال 1470 میلادی در ونیز پیدا شد به این نام معروف شده است. این فونت اوایل برای تقلید از دست خط دانشمندان و عقلای دوران رنسانس پا گرفت.

ویژگی این فونت‌ها استفاده از سریف‌های پرانتزی و ضخیم هست. حروف در این قلم‌ها معمولا پهن و ضخیمند. یکی دیگر از خصوصیات این فونت‌ها خط مورب در حرف ‘e’ و تفاوت در ضخامت خط‌های افقی و عمودی بکار رفته هست. نسبت ‘x-height’ در این قلم‌ها کم و ‘angle of stress’ زاویه تند است. بهترین رنگ‌هایی که این فرم در آن زیبا بنظر خواهند رسید، تم سیاه و قهوه‌ایست.

از نمونه‌های این نوع فونت می‌تونم به: Centaur ،Stemple Schneidler ،Italia و ITC Berkeley اشاره کنم.

Garalde

(Garalde (Old Style قرن‌ها پیش توسط استادان قلمی ‌مثل کلود گاراموند (Claude Garamond) فرانسوی و آلدوس مانوتیوس (Aldus Manutius) ونیزی طراحی شد. این نوع قلم برخی از رایج ترین فونت‌های رومن مورد استفاده امروزی رو تشکیل می‌دن.

این نوع فونت‌ها دارای سریف‌های گرد بوده و تضاد ضخامت در نقاط مختلف خط کم است. حروف باز، مدور و خوانا هستند. معمولا در نواحی مدور حروف، ضخامت افزایش پیدا می کنه و’angle of stress’ نسبت به فونت‌های Humanist تندی کمتری داره. این نوع فونت‌ها وقتی بر روی زمینه ای سفید با رنگ سیاه چاپ می‌شه جلوه زیبایی داره.

Bembo ،Garamond ،Plantin ،Calson و Sabon از جمله فونت‌هایی هستند که در این گروه قرار می‌گیرند.

Didone

فونت‌های این دسته در اثر پیشرفت‌های بوجود اومده در تولید کاغذ، ترکیبات و چاپ در اواخر قرن 18 میلادی پا به عرصه گذاشتند. در اون دوران، این امکان بوجود آمد تا فونت‌هایی که هم از خطوط ضخیم و هم خطوط نازک و تار‌مویی برخوردار بودند به خوبی چاپ بشن. این دقیقا کاری بود که خانواده فرانسوی دیدوت (Didot) شروع کرد و چاپگر ایتالیایی جیام‌باتیستا (Giambattista) به اوج رسوند. این قلم‌ها دارای سریف‌های نازک و مستقیم با تفاوت فاحش در ضخامت خطوط ضخیم و نازک بود. حروف انحنا دار دارای دوران موزون و جمع و جوری بود و ‘angle of stress’ هم کاملا عمودی بود. این فونت‌ها بر روی سطوح نرم و سفید با رنگ سیاه جلوه ای زیبا داره.

از جمله فونت‌های این گروه: Bodoni ،Didot ،Walbaum ،Century هستند.

Transitional

فونت‌های گروه Transitional در واقع انعکاس دهنده زمان گذار (transition) در قرن 18 میلادیه. در این بازه زمانی، طراحان فونت، بیشتر به جنبه‌های علمی ‌برای ساخت فونت‌های جدید نسبت به گذشتگان فکر می‌کردند. با ادغام ویژگی‌های فونت‌های Garalde و Didone این دسته از فونت‌ها دارای سریف‌های گردی بودند که نسبت به Didone‌ها دوستانه تر و نسبت به Garalde‌ها رسمی‌تر بوده و در نتیجه نشان دهنده گذار از دوران فونت‌های Garalde به دوران فونت‌های Didone بودند. حروف انحنا دار بنظر موزون تراز Garalde و ‘angle of stress’ نزدیک به عمودی بود.

از نمونه‌های این فونت میشه به: Baskerville ،Times New Roman و New Caledonia اشاره کرد.

Lineal

اگرچه اولین فونت سنس‌سریف (sans serif) در سال 1816 بوجود آمد، اما 100 سال طول کشید تا استفاده از فونت‌های سنس‌سریف رایج شود. در سال 1920، در دورانی که شعار”کمتر بیشتره” (Less is More) بشدت ورد زبان‌ها بود-مخصوصا در مدرسه طراحی آلمانی ‘Bauhaus’- طراحان شروع به خلق فونت‌هایی بدون سریف کردند.
از جمله خصوصیات این فونت‌ها قابلیت استفاده از اون‌ها با ضخامت‌های گوناگون، محبوبیت در همه اقشار و قابلیت جلب توجه کردن اون‌هاست. این قلم‌ها ساده و تمیز هستن و این ویژگی، از یکنواختی ضخامت تمامی ‌حروف در تمامی ‌نقاط ناشی می‌شه.

یکی از دلایل مهم محبوبیت Lineal؛ سادگی، افزایش و کاهش ضخامت خطوط این قلمه که این اجازه رو میده تا حد امکان ضخیم یا نازک نوشته بشه یا حروف عریض یا جمع بشن. استفاده از این فرم برای تیتر‌ها و نوشته‌های بزرگ بسیار جذابه اما معمولا برای متن‌های طولانی پرینت شده توصیه نمیشه.

خود Lineal رو به 3 دسته تقسیم میکنن:

  • Gerotesque و Neo-Grotesque: برای نمونه Franklin Gothic ،Helvetica ،Arial ،Swiss و Univers از این جمله‌ هستند.
  • Geometric: فونت‌های Century Gothic ،Avant Garde و Futura در این گروه قرار می‌گیرند.
  • Humanist: که دارای برخی خصوصیات سریف هم هست و بعنوان نمونه می‌شه به: Gill Sans ،Optima ،Frutiger ،Shannon و Myriad اشاره کرد

این مقاله بخش دوم هم دارد. برای خواندن بخش دوم، به اینجا رجوع کنید.

نظر خود را بنویسید...
ارسال نظر
لغو